Welkom op about (:) blank, e-zine over weblogs en sociale media door de ogen van webloggers.
Onze maandelijkse artikelen per mail ontvangen? Schrijf je dan nu in!
Na bevestigen van je mailadres krijg je iedere maand onze prachtige maandmail met leuke artikelen! Volg ons op Twitter, of abonneer je op onze RSS-feed.
Deze maand ontkom ik er uiteraard niet aan om te schrijven over de Dutch Bloggies. Het prijzenfestival is het meest bijzondere jaarlijkse weblog-evenement in Nederland.
Wat ook elk jaar weer terugkeert is de smalende kritiek.
Weblogs kun je niet met elkaar vergelijken, de categorieën kloppen niet, het is één grote kliek, het is allemaal vriendjespolitiek. Op die toer.
Die kritiek komt vooral van beginnende webloggers.
Dat moet wel, want als je langer meedraait (zoals ik), ken je inmiddels zoveel mensen uit het wereldje dat je zelf tot de kliek behoort.
Er is nog nooit een jaar geweest dat iedereen in koor riep: wat fantastisch dat de organisatoren dit allemaal belangeloos en in hun vrije tijd op poten hebben gezet!
Terwijl dat toch wél zo is. Ik verbaas me al jaren over de onbaatzuchtigheid en inzet van de organisatoren.
Je zou ze bijna van masochisme verdenken om zo enthousiast door te kunnen gaan temidden van het eeuwige gezeik. Veel critici vergeten: het moet een lolletje blijven en af en toe moet je een missertje door de vingers kunnen zien.
Een jurylid dat de opzet niet begrepen heeft bijvoorbeeld: dit jaar maar geen beste politieke weblog. Of een jurylid dat eens alternatief uit de band springt met het voordragen van een anorexia-weblog.
Als je al langer meedraait (zoals ik) weet je die dingen te relativeren.
Kijk, natuurlijk is het één grote corrupte bende! Dat zie je zo! Niet voor niets zijn de meeste vroegere juryleden en organisatoren inmiddels uit beeld verdwenen. Zij kunnen onderhand rentenieren van alle steekpenningen die ze in de loop der jaren van de eeuwige winnaars Retecool en GeenStijl (in minstens vijftien categorieën) hebben geïncasseerd.
Ikzelf heb twee keer een Dutch Bloggie mogen winnen (1x met Verbal Jam en 1x met Amsterdam Centraal) doordat ik met succes de juryvoorzitter heb kunnen chanteren.
Het winnen van een Dutch Bloggie is praktisch onmogelijk als je niet tot dezelfde coterie behoort als de jury.
Dit jaar sta ik er bijzonder gunstig voor, want ik ben dik bevriend met minstens drie juryleden.
De voorzitter woont zelfs bij mij om de hoek, dus die weet ik te vinden als ik niet win.
Arnoud de Jong
http://verbaljam.nl
Schrik op schrik, zo blijft een mens gezond en in beweging. Intern doen we iets met de tips en trucs in de reacties op onze mededeling er de brui aan te geven. Want, zo Ton ons in zijn WWWW ook de strekking mee wil geven dat bloggen bij lange na niet dood is, zo gaan we een nieuwe richting geven aan dit blog.
Derhalve komt deze laatste maandelijkse editie in verkorte versie online, want we willen het natuurlijk niet nalaten Sabine Sabelis als de winnaar van de headerverkiezing 2011 te feliciteren.
Voor de lezers onder u vragen we wat geduld, want we komen terug en hoe.
De allerlaatste header voor de allerlaatste editie van about:blank is ontworpen door Mirjam alias Mevrouw Mikmak. Download hier de wallpaper:
Al vanaf haar eerste stappen op het internet en het prille begin van web-log.nl begeeft Mirjam zich op internet onder de naam: Mevrouw Mikmak. In de jaren die volgde is die naam een eigen leven gaan leiden. Op netwerkbijeenkomsten wordt ze dan ook nog vaak aangekondigd als mevrouwmikmak.
Inmiddels is Mirjam in het dagelijks leven druk met Vrouwsel.nl. Voor Vrouwsel ontwerpt en ontwikkelt ze websites en is zij de huisfotografe.
Haar vrije werk publiceert ze voornamelijk op internet via Flickr en haar blog MevrouwMikmak.nl/wordpress.
Wil je in contact komen met Mirjam, dan kun je haar vinden op Twitter.
Wil je meer fotografie zien van Mirjam? Klik dan hier.
Na het besluit dat about:blank ging stoppen openden we nog snel de stembus voor de headerverkiezing van 2011. Er kon gestemd worden t/m 6 januari j.l. Al snel ging de header van november aan kop en blééf aan kop, zodat Sabine Sabelis bij deze is uitgeroepen tot winnaar van de headerverkiezing van 2011. Gefeliciteerd!

Sabine wint een pretpakket met (strip)boeken en natuurlijk: eeuwige roem!
About:blank dood... Bloggen dus ook dood?
We horen het al roepen daar achter in de zaal. Men heeft afgelopen 10 jaar geen gelegenheid voorbij laten gaan om de mening te kunnen verkondigen dat het fenomeen bloggen op zijn eind loopt.
Maar vooralsnog blijkt niets minder waar. Hoewel een groot gedeelte van de burgerbevolking tegenwoordig digitaal rondwaart in de sociale media, lijkt men nog altijd behoefte te hebben aan sites die materiaal aanleveren waarover men kan praten via diezelfde media. Net als dat Twitter uitstekend geschikt blijkt om een potje voetbal op tv te kijken en daarbij commentaar te leveren die je vriendjes kunnen volgen en van verdere opmerkingen kunnen voorzien. Tv blijkt niet dood, bloggen vooralsnog ook nog lang niet. Waar moeten we immers anders die maffe plaatjes vandaan halen en ons dagelijkse behoefte aan verwondering?
Daarom een kort overzicht van hoe weirde weblogs ons afgelopen jaar voorzien hebben van een aanvulling op het actuele nieuws.
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven.
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.